زخمه بر تار وجود

امشب دوباره چشم پر از ماتم خدا

لبریز از نوازش باران نم نم است

امشب خیال پنجره از یک سکوت سرد

از یک شروع تلخ پر از اشک شبنم است

امشب شقایق از نفس سرخ آسمان

پر آب و رنگ چون دل خونین آدم است

امشب دوباره یاس سپید از ورای خاک

سر راست کرده از نفخ صور ماتم است

امشب سپیده پر زند از بام آرزو

قلب فلک شکسته چو گلدان عالم است

امشب هوا گرفته چو دل های مردمان

«سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است»

امشب دوباره خنده ی شوم یزیدیان

پیچیده در فضا چو لهیب جهنم است

امشب دگر زمانه ی رفتن فرا رسید

ای دل به هوش باش که امشب محرم است

              آمـدی در خـواب من تـا ایـنکه بیـدارم کنی

مست در تـنهایی ام شاید تو هشیارم کنی                

             می روم چون مـوج اما رفتنم از هست نیـست

نیـستی را هست می سازم چو دادارم کنی                

            ذکر منصوری به لب دارم ولی باطن تهی است

ادعــایــی کـرده ام شـایــد تــو بـردارم کنی                

            در حصار خویشتن خواهی اسیـرم روز و شب

از تـو می خـواهم به درد خود گرفتارم کنی                

            بـوتـه هـای هــرز بــسیــار است اما یــار من

لــطـف تــو بـسیـار گردد گر سپـیـدارم کنی                

            عاقبت تـقدیـر من در دست با تـدبیـر تست

یـا بـه مـه زنـجیر سازی یا بـه مه یـارم کنی               

سلام بر همه ی دوستان.

این شعر مربوط به ۴ - ۳ سال پیش است. چشم به راه نظرات ارزشمند و دقیق شما هستم...

شده سهم ما زین جهان قشنگ

فقط جنگ و آوای شوم تفنگ

سه ساله شراب خوش زندگی

ز بیداد در کام ما شد شرنگ

کجا رفت زیبایی زندگی

چه شد آن همه جلوه های قشنگ

ندارد دگر آدمیت بها

فقط مانده زان اندکی آب و رنگ

برِ شیشه ی نازک عاشقی

نیاید پیاپی به جز پاره سنگ

دگر هیچ کس پیرو عشق نیست

همه تحت فرمان تریاک و بنگ

زمینی که بهر بشر خلق شد

شده عرصه ی جبر شیر و پلنگ

دگر جای عاشق شدن نیست، دل

بیا پر بگیریم زین جای تنگ